Wineblog

Ek is amptelik ‘n sucker vir die eiendomsmark. Daar is niks vir my so interessant soos om ryk-ryk te speel en eiendomsagente te bel as ek ‘n Pam Golding of Seeff bordjie sien by wat lyk na ‘n goeie Sunday drive-kopie nie – of dit nou in Kampsbaai of Kuilsrivier is.

Net so sal ek nie sommer verby die eiendomsaasvoëls se kantore stap sonder om te stop vir ‘n paar minute se window shopping nie. Dit was ook die geval toe ek Saterdagmiddag verby Coetzenburg Eiendomme in Stellenbosch gestap het. Die dorp was vol Algeriërs – wat die Eikestad gekies het as basis voor die sokkerwedstryd teen Engeland – terwyl daar ook heelwat Duitsers, Nederlanders en nou en dan ‘n verlore Pommie die meeste gemaak het van die wintersonnetjie.

Mens sou verwag dat Coetzenburg Eiendomme sal skep terwyl die ingevoerde pap dik is deur die ponde en euros wat die rondte doen te teiken in sy vensteraanbiedinge. Maar tot my groot verbasing was al die advertensies, wat in straat vertoon is, gemik op Suid-Afrikaners – in Afrikaans!

Ook by die sokker self (ek het saam met Spier die wedstryd tussen Uruguay en Frankryk gaan kyk) was die Taal so algemeen soos by enige Nuweland-toets – tesame met Suid-Afrikaanse Ingels.

En wat is die relevansie hiervan vir ‘n wynblog? Daar is ‘n les te leer oor die waarde van die  veelbesproke plaaslike mark. As Coetzenburg Eiendomme dit goeddink om ten spyte van die groot buitelandse teenwoordigheid, steeds die Suid-Afrikaanse mark te teiken, hoekom is die wynbedryf se aanslag juis andersom? Selfs Fifa slaan dan munt uit die locals – Rand-munte, nie dollars of ponde nie.

By ‘n onlangse Kaapse Wynmakers Gilde proe by Jordan, het Simonsig se Johan Malan (die gilde se voorsitter) vertel dat sowat 15% van die KWG se totale verkope vir die buiteland bestem is. Ons praat hier van ‘n veiling wat ten spyte van minder gunstige marktoestande jaarliks groei. Groei met plaaslike geld, plaaslike verbruik in die hoogste prysklas.

In teenstelling hiermee, toon Sawis se syfers – wat natuurlik dui op volumes en nie waarde nie – al vir ‘n geruime tyd dat die plaaslike mark of sak of onveranderd bly.

Is dit oor die plaaslike mark sy piek bereik het of oor daar niemand is wat namens die bedryf die moeite doen om uit te vind nie? En soos dinge nou voortsloer, gaan hierdie nie gou verander nie… Want niemand het skynbaar die tyd, geld of sokkerballe om die generiese bemarkingvraagstuk aan te pak nie.

Die konsep van elkeen bring ‘n bottel wyn om te proe en dra iets by tot die ete na die tyd, is seker niks meer as ‘n glorified bring en braai nie. Maar dít is hoe die meeste wynklubs begin en – soos wat die nuutste toevoegings tot die elite Kaapse Wynmeesters wys – kan hierdie ook ʼn ernstige affêre raak…

Die vier nuwe Kaapse Wynmeesters behoort almal aan die Wild Yeasts wynproeklub in Johannesburg en het ook deur hierdie klub se snuif-smaak-spoeg-sessies heelwat van hul wynkennis opgedoen.

Dit beteken egter nie dat alle bottelbendes so ʼn prestige gedoente is nie – en dis ook net goed so! Ek behoort aan vier verskillende proeklubs – wat wissel van tegniese proegroepe tot onpretensieuse kuierklubs.

Quatro Hombre – wat in Spaans “vier manne” beteken – is ʼn goeie voorbeeld van hoe ʼn laatnag braaibreingolf kan verander in ʼn heel gevorderde proeklub. Ek en drie van my varsity pelle het elkeen ‘n menéér van ʼn wyn na ʼn kuier gebring, kort nadat van hulle teruggekom het van parse in Amerika en Frankryk.

Nodeloos om te sê, het hierdie groot wyn aande ʼn gereelde en later formele gewoonte geraak – en vandag is van sommeliers tot vatsmouse lede van die Quatro Hombre groep.

Een van die ander proeklubs het nie eintlik veel gevorder sedert die aanvanklike braaibreingolf nie… Dié sosiale drink-met-‘n-doel-klub heet Klap Vino en is gebaseer op die plaas Stonewall, waar daar ʼn baie interessante spul jong musikante hulself tuisgemaak het.

Daar word gewoonlik ʼn spesifieke kultivar of wynstyl geproe en die klub se sekretaresse se korrespondensie vind slegs in gedigvorm plaas. Wyn is die tema, maar hier gaan Pinotage gewoonlik vinnig oor in poësie en word die kitare gewoonlik soms vóór die laaste wyn al nadergetrek …

En hoekom nie? Wyn word al vir eeue met die kunste vereenselwig en enigiets wat ʼn kreatiewe wynkultuur bevorder, is in my boekies ʼn stap vorentoe.

Daar is ook heelwat voorbeelde van wynklubs waar wyn net halfpad die sentrale tema is – soos die Single Vineyards. By hierdie “wynklub” hoop enkellopendes om van enkelkultivars na versnitte te verander so tussen die proeëry deur.

Dan is daar ook die Wyn Gooste, wat bestaan uit van die henne in die bedryf. Uit die aard van die saak het ek nog nie een van hierdie teelose teaparties bygewoon nie, maar ek kan dink dat mens hier selfs meer leer van die bedryf se sondes en skandes as op winegoggle!

Of jy nou ʼn opsoek is na ʼn slukkie Chateau Lewensmaat, die eerste stap wil neem na Kaapse Wynmeesterskap, of dalk in die Pinotage poësie game is, join the (tasting) club.